अक्षरश: स्वत:च्या अभिरुचीचं प्रतिबींब असं एका designer मित्राचं वेगळं आणि अतीसुंदर घर. सगळ्याच वेगळेपणात एक वस्तू अगदी जवळची वाटते ती म्हणजे kitchen cabinet मध्ये लपलेला दळणाचा मोठ्ठा डबा.

स्वत:चं घरटं जेव्हा थाटलं तेव्हा साखरेच्या सुबकशा नवीन बरणीत मात्र किल्वरच्या आकाराचा तो बुटका चमचाच ठेवावासा वाटतो. food processor, १०-१२ सुर्‍यांचा तो लाकडी ठोकळा असूनसुध्दा एक विळी विकत घ्यावीशी वाटते. ग़ुबगुबीत गादीवरही आईच्या साडीच्या गोधडीची आठवण येते.

प्रतिष्ठीत उद्दोगपतीच्या ऑफ़िसमध्ये मीटींग असली की त्याच्या आवडीचा चहा आणि वडा-पाव असतो म्हणुन तो मला आवडूनच जातो. एका बड्या हस्तीच्या एरवीच्या अलिशान घरात असलेल्या जुन्याच mosiac tiles आणि 'वैष्णव जन तो' ची मंद धून ऐकून आदर द्विगुणीत होतो.

परदेशात असताना बाकी रंगवलेल्या तोंडाच्या आणि वेगळ्या वेगळ्या केसांच्या तर्‍हा असलेल्या मुलींमध्येच एक वेणी घातलेली आणि दिसताच साधी वाटणारी मुलगी बघुन तिला मैत्रीण करावंसं वाटतं. मध्यरात्र उलटून पार्टीतून परतताना 'तशाही' अवस्थेत सिद्धीविनायकाला हात जोडणारा colleague सगळ्यांपेक्षा वेगळा वाटतो.

मूळचे चिरंतन मध्यमवर्गीय संस्कार म्हणजे हेच का?